In support of Shahin Najafi’s nude protest for political prisoners in Evin

پيام به شاهين نجفى و گروهش از مريم نمازى٬ فريبرز پويا و بهرام سروش٬ برنامه نان و گل سرخ در دفاع از اعتراض عريان
کارگردان: رضا مرداى
مشاور برنامه: پونه راوى

Bread and Roses TV: On Nude Protest

Bread and Roses first programme in English on Nude Protest is ready!
Hosts are Maryam Namazie, Fariborz Pooya, and Bahram Soroush.
We have a wonderful interview in it with Amina Sboui and Aliaa Magda Elmahdy.

You can view the programme here. It’s also embedded below:

It took much longer than expected because we didn’t have the equipment needed.

We are therefore initiating a new fundraising campaign asking for more help.

Please help distribute links to the TV programme and the fundraising campaign!

Bread and Roses is a taboo-breaking, freethinking Political and Social Magazine – much needed in Iran, the Middle East and N Africa. It will be broadcast to the region via New Channel satellite TV.

Thanks for your patience and support!

اولين برنامه نان و گل سرخ در مورد اعتراض عريان به زبان انگليسى آماده شده است
با شرکت مريم نمازى. فريبرز پويا و بهرام سروش. در اين برنامه مصاحبه اى با آليا مجده المهدى و آمينه السبوعى صورت گرفته.
برنامه انگليسى را مى توانيد اينجا ببينيد

هنوز مشکلات فنى زيادى داريم و به همين دليل برنامه فارسى آماده نيست اما حتما تا چند روز ديگر آماده خواهد شد
جهت اطلاع براى اينکه بتوانيم مشکلات فنى مان را حل کنيم کمپين مالى ديگرى را امروز شروع کرديم

ممنون از اينکه جوياى برنامه بوديد. اميدواريم هر چه زودتر مشکلات حل شوند!

Fitnah Unveiled March 2014

fitnah-UNVEILED6-mar14-A4_Page_01Unveiled: A Publication of Fitnah – Movement for Women’s Liberation
March 2014, Volume 2, Issue 3
Editor: Maryam Namazie; Design: Kiran Opal

PDF Version of Publication

This is my body; I will do whatever I want with it, Interview with Amina Sboui and Aliaa Magda Elmahdy

Maryam Namazie: Why did you do the nude action in Egypt? Aliaa Magda Elmahdy: In Egypt, a woman is like a lifeless body, a corpse. This body is owned by other people. They think if she doesn’t follow the rules, it is okay to beat her, to harass her; it is okay to kill her. So the best way to say no to all of that is to say “This is my body and I will do whatever I want with it.”

Maryam Namazie; Is that how you felt too Amina? Amina Sboui: It’s mostly not just in Egypt, not just in Tunisia. It’s in the Arab world that women are treated like that. I guess we have the same reasons why we did it. Actually we did it to show the world how we are treated and mostly to try to change things. Hopefully we will be able to change things – at least a little. Read rest of interview here.

I will be nude, I will protest, and I will challenge you to your core!
Maryam Namazie

All religions have a disturbing view of the female and her body. Islam is no different. Given that Islamism – a regressive political movement with state power and political influence in many places – is using Islam as its banner, however, women’s sexuality and bodies are policed and criminalised and misogyny is encouraged and imposed by the state.

…The idealised woman is obedient, properly veiled, submissive, and accepting of her assigned “place” in society. The rest of us are whores, often compared to unwrapped sweets – covered in flies and free for the taking. We are the source of fitnah in society and blamed for every calamity and natural disaster, as well as the disintegration of the family and society, and deserving of punishment in order to maintain national and Islamic values, pride and honour.

…Islamism’s obsession with women’s bodies and its insistence that women be veiled and hidden from view means that nudity becomes an important form of public resistance. Islamists want us bound in body bags, not seen and not heard. We refuse to comply.

…A nude woman is the antithesis of the idealised veiled and submissive woman. Whilst nude protest is not the only way to resist Islamism and the veil, it is a very modern, practical and appropriate way of doing so. It also challenges discrimination against women and a system which profits from the commodification and sexualisation of women’s bodies. Read the rest here.

Women’s breasts: a serious threat
Patty Debonitas

Thousands of people have attended breastfeeding protests in support of a Staffordshire mother who was labelled a “tramp” for feeding her baby in public. The breast is a thing of concern for many. To show it or not, to look or not. To breastfeed or not. In public that is because women’s breasts it seems are public property. It’s okay for women to flash their boobs, just ask any newsagent. Our breasts, the naked kind, are good enough to be prominently displayed on many newspapers and magazines in any newsagent you enter. And they sell very well. Read the rest here.

News Flash: February 2014

Iranian mother of two, Sakineh Mohammadi Ashtiani, who had been sentenced to death by stoning for adultery and later given a 10-year jail term instead due to public outrage has been allowed to leave prison, a judiciary spokesman said. Larijani, head of the judiciary, told Fars News Agency that “Ms. Ashtiani’s case was the source of four months of widespread attacks against the regime… this individual was sentenced to death for murder but the international groups began a controversial campaign over it…. we did not pay much attention to those efforts…. we are letting her out simply for good behaviour.” Ms. Ashtiani was the subject of one of the largest international campaigns initiated by International Committee Against Executions and International Committee Against Stoning by their founder, Mina Ahadi, who was contacted by Ms. Ashtiani’s son, Sajjad Ghaderzadeh. See news items here.


Iran: Save Rayhaneh Jabbari from execution by hanging. To sign petition, click here.

More information on Rayhaneh here.

The Law Society must withdraw its guidance on Sharia-succession rules

We, the undersigned, are appalled to learn that the Law Society, the representative body for solicitors in England and Wales, has issued Sharia-related guidance on wills, succession and inheritance…
…Whilst not binding, the guidance legitimises rules which are highly contested by many Muslims themselves and which discriminates against Muslim women, non-Muslims, and ‘illegitimate’ and adopted children. The guidance seriously undermines the Equality Act, citizenship rights and one law for all.

See the rest of the statement and its signatories here.

Sign petition calling for the guidance to be withdrawn here.

There will be a symbolic protest action on Monday 28 April at 5pm. More details to follow.

Art Corner: Victoria Guggenheim

Victoria Guggenheim is an award-winning body painter who sees the expression of your sexuality, and the autonomous use of the body as a human right. Censoring the human body is an act of closed mindedness and prudery and is a form of oppression. People confuse it especially when it’s on a female body, as porn. The conflation of art with porn, and the idea that a woman’s body is obscene is largely due to organised religion’s view of the female form. Read the rest here.

Fitnah – Movement for Women’s Liberation

وقتی زن بودن یک جرم است، اعتراض عریان یک چالش سیاسی مهم علنی است

انترناسیونال ۵۵۰

وقتی زن بودن یک جرم است، اعتراض عریان یک چالش سیاسی مهم علنی است

مریم نمازی

Cover-Amina Sboui-Maryam Namazie-Aliaa Magda Elmahdy - by Waleed El Husseini

اعتراض عريان مريم نمازى؛ آمينه السبوعى و عالیه ماجده المهدی در پاريس براى ۸ مارس

همه مذاهب دیدی تحقیر آميز نسبت به زن و بدن او دارند. اسلام  متفاوت از بقیه نیست. اما به دلیل اینکه امروز اسلام پرچم یک جنبش سیاسی است که قدرت دولتی را هم در دست دارد، بدن زن، جنسیت و تمایلات جنسی اش از سوى دولت و جريانات اسلامى جنایی محسوب میشود و نفرت علیه زن توسط دولت تشویق و اعمال میشود.

زن ایده آل از نظر اسلام، فرمانبردار است، حجاب بسر دارد و این “مکان” خود در جامعه را پذیرفته است. بقیه ما تن فروشیم و اغلب به شیرینی باز شده تشبیه می شویم که مگس ها برای خوردنش دور آن جمع شده اند. ما منبع “فتنه” در جامعه هستیم و هر مصیبت و بلای طبیعی و فاجعه به گردن ما انداخته میشود. و البته عامل زوال خانواده و جامعه ما هستیم و مستحق مجازات، تا عزت و افتخار و ارزش های ملی و اسلامی حفظ گردد.

براى مثال، زنان معترض در میدان التحریر مصر را مورد آزمایش باکرگی قرار میدادند و خود آنها را مقصر تجاوز و آزار جنسی میدانستند. در تونس، اسلامی ها برای “تصحیح” رفتار زنان خشونت اعمال کردند. و در ایران، زنان بخاطر بی عفتی و عدم رعایت شئونات اسلامی مورد تعرض و بازداشت قرار میگیرند.

نفرت اسلام سياسى نسبت به تن زن و اصرار بر اینکه زنان باید پوشیده و پنهان باشند برهنگی را به یک شکل مهم مقاومت و اعتراض عمومی تبدیل میکند. اسلامی ها و جمهورى اسلامى میخواهند ما را از اجتماع حذف کنند. ما امتناع میکنیم.

یک زن عریان آنتی تز زن ایده آل محجبه  و فرمانبر است. هرچند اعتراض عریان تنها راه مقاومت در برابر اسلامی ها و حجاب نیست، اما یک شیوه بسیار مدرن، کارا و درخور مقابله با آنهاست. این شیوه اعتراض همچنین تبعیض علیه زنان و کل آن سیستمی را به چالش میکشد که بدن زن را به کالا تبدیل کرده است و آن را سکسواليزه sexualised)) کرده است.

مخالفان اعتراض عریان استدلال میکنند که این روش به کالاسازی بدن زن خدمت مى کند. اين مشکل از مخالفين است که برهنگی را با قباحت، پورنو گرافی، ابتذال و فساد يکى مى دانند. بدن زن را صرفا در خدمت لذت بصری مردانه میدانند و معترض برهنه را می بینند و نمی توانند ورای “ممه و باسن” او نظر کنند.

ایده اینکه بدن زن ننگین، شرم آور، نجس، ناهنجار و مبتذل است دقیقا در این نوع نگاه نازل به بدن زن جا میگیرد. شوک شدن و از کوره دررفتن در قبال برهنگی  بیشتر انعکاس این  احساس منفى به بدن زن است تا هرگونه پروبلماتیکی مربوط به اعتراض عریان.

در برهنگی بخودی خود هیچ چیز بدى نیست. اینکه بدن زن برای سود و یا کالا مورد استفاده قرار میگیرد بدن زن را قبیح نمی کند، همچنانکه شیر دادن مادر به بچه در ملاء عام را نیز  مبتذل نمی کند.

کالاسازی از بدن زن بر تصوری شیئیت یافته از زن مبتنی است که از واقعیت بدن و فکر و زندگی زنان به دور است و برای اعمال کنترل و انقیاد زن استفاده میشود. در حالیکه جمهورى اسلامی و اسلامى ها غالبا حاکمیت خود را درمانی برای “تنزل مقام زن” در جوامع غربی میدانند، تصور خودشان از زن نهایت شیئیت سازی از اوست. در واقع وقتی از سنین کودکی حجاب بر سر دختر بچه ها میکنند، دارند از همان کودکی تصویری سکسواليزه از او می دهند. (همین دیدگاه هم مردان را تجاوز گر و عاجز در مهار “شهوت” خود می بیند.)

واقعیت و صراحت بدن زن بعنوان یک شکل اعتراض، این تصور منفی (و شیئیت یافته) از  زنان را به چالش میکشد، آنرا واژگون میکند و محدودیت های چیزی را که ظاهرا اجتماعا پذیرفته شده است زیر سوال می برد. این اعتراض زیر و رو کننده است و وضع موجود را تهدید میکند.

این اعتراض از پورنوگرافی متفاوت است، چیزی که در خاورمیانه و شمال آفریقا رواج وسیع دارد. در واقع هرچه دخالت مذهب در دولت آشکار تر باشد جامعه مردسالارتر است و پورنوگرافی، آزارهای جنسی، دست درازی به زن و خشونت علیه زنان فراگیرتر و آشکارتر است.

براى همين است که برهنگی بعنوان اعتراض و خارج از محدوده های اجتماعا پذیرفته شده برای زن، یعنی یا تن فروش یا فرمانبردار، تا این درجه  خشم  برمی انگیزد.

همانطور که ثریا چمالی (نویسنده) میگوید: “وقتی زنان از سکسولايزه شدن سرباز میزنند و بدن خود را برای به چالش کشیدن منفعت های قدرتمندی استفاده میکنند که از کالا بودن زن سود میبرند. کلماتی که باید استفاده کنیم “هرزه” و “قبیح” نیست بلکه “تهدید کننده” و “ثبات برهم زننده” است. زنانی که برهنگی در ملاء عام را برای ابراز نظر اجتماعی، هنری و اعتراضی استفاده میکنند در ابعاد مختلف اسطوره شکن هستند: فعال، نه منفعل، قوی نه آسیب پذیر، با هم نه منزوی، عمومی نه خصوصی و معمولا خشمگین نه شهوت انگيز. آنچه جرم اخلاقی است زن ستیزی است، نه برهنگی.

اعتراض برهنه زن را در فضای عمومی قابل مشاهده میکند و اینکه چه کسی بر بدن زن کنترل دارد را بازتعریف میکند. این باز پس گیری ابزاریست که برای انقیاد استفاده میشود و پافشاری بر این است که بدنهای ما مال خودمان است، نه ملک دیگران، نه ناموس کسی، نه مایه شرم، آبروریزی ملی و غیره.

بازپس گیری برهنگی توسط زنان در جایی که بدن زن بعنوان یک سلاح در جنگ و یا در سرکوب مورد سوء استفاده و تجاوز قرار گرفته، معنی خاصی دارد. در ایران، برای مثال، دختران باکره قبل از اعدام مورد تجاوز قرار میگرفتند تا از رفتن آنها به بهشت جلوگیری شود. “گروه مسلح اسلامی” در الجزیره  در دهه ۹۰ بعنوان بخشی از کمپین ارعاب خود دست به یک سلسه تجاوز عمومی  زد. در مقابل، از شبه قاره هند تا آفریقا، برهنگی در مواجهه با نیروهای مسلح و سرکوبگر مورد استفاده قرار گرفته است.

اعتراض عریان به غرب محدود نیست. برخی از مشهورترین نمونه های اعتراض عریان متعلق به جاهای دیگر است. آمينه السبوعى در تونس و عالیه ماجده المهدی در مصر نمونه های آشکاری اند. در چین، هواداران هنرمند مشهور “آی وی وی” در اعتراض به دولت که این هنرمند را بخاطر عکسهای برهنه خود و چند زن متهم به پورنوگرافی کرده بود، دست به اعتراض عریان زدند. صدها زن در دلتای نیجر در اعتراض به عدم اجرای یک قرارداد توسط شرکت نفتی شل با بالاتنه های عریان اعتراض کردند. سال گذشته در آرژانتین حدود هفت هزار زن که بعضی بالاتنه برهنه داشتند با خواست استقلال زنان به یک کلیسا هجوم بردند. ۱۴ سال پيش در سوازیلند (در آفریقا) زنان در اعتراض به اخراج از خانه هایشان توسط برادر پادشاه اعتراض “باسن های برهنه” برگزار کردند. در ماه مارس گذشته در “اوریسا” در هند تظاهراتی نیمه برهنه از سوی زنان در اعتراض به مناقشات ارضی حول ساختن یک کارخانه فولاد صورت گرفت… اعتراض برهنه در خیلی مناطق برای همه چیز، از مخالفت با جنگ تا حفظ محیط زیست، صورت گرفته است.

یک نتیجه مثبت ضمنی از شکل اعتراض عریان ایجاد نگرشی باز و ریلکس در برخورد به برهنگی است، ولی اعتراض عریان یک ابزار اعتراض سیاسی است که فراتر از موضوع برهنگی میرود. اعتراض عریان تبعیضاتی را به چالش میکشد که عوارض مهمی برای جنبه های دیگر زندگی زنان دارند که غالبا برای کنترل و انقیاد استفاده میشوند. کسانی که میگویند چیزهای مهمتری از اعتراض عریان در مبارزه برای عدالت وجود دارد این واقعیت مهم را نادیده میگیرند. اختیار زن بر بدن خود به معنی این است که او بعنوان یک انسان معین و واقعی و مجزا از مردانی شناخته میشود که “صاحب” او هستند. این به معنی آزادی های بیشتر برای اوست، از جمله آزادی در تحصیل به میل خود، اختیار داشتن شغلی که دوست دارد، دیدار دوستان و آشنایان هرزمان که بخواهد، مسافرت بدون کسب اجازه، تماس آزادانه با مردان، حق طلاق و سرپرستى بچه، ازدواج با هرکسی که خود انتخاب میکند، اختیار در انتخاب خداناباوری، سکس داشتن هر زمان که بخواهد، امتناع از سکس وقتی که نخواهد، همینطور حق دسترسی به غذا، پوشاک و بهداشت مستقل از اینکه زن چگونه توسط قیم مرد و یا جامعه قضاوت میشود. در جامعه ای که زنان تا حد بيشترى مالک بدن های خود هستند همه چیز، از حجاب تا ختنه زنان، سنگسار و قتل های ناموسی، غیر قابل اجرا میشود.

اعتراض عریان به مبارزه برای رهایی زن در یکی از مهمترین میدانهای این نبرد یاری میرساند: بدن او. در عین اینکه ستمکشی زن بطور بنیادی محصول اين سیستم اقتصادی و اجتماعی است که از کالا سازی و شیئت بخشیدن به زن و همچنین تقسیم کار جنسی در پروسه تولید نفع میبرد، در همانحال این ستمکشی محصول ارزش های مذهبی و سنن و باورهای مردسالارانه است. اعتراض عریان کل این وضع موجود را به چالش میکشد.

آنها که میگویند اعتراض عریان وظیفه کمونیست ها و چپ نیست، چیزی از نقش و مسئولت چپ نمی دانند. مبارزه طبقاتی تنها در کارخانه ها صورت نمی گیرد. کارگران همچنین شامل زنانی میشود با مشکلات بیشمار، که خیلی از آنها به کنترل و ستم بر بدنهای آنها مربوط است. نابرابری علیه زنان از همان سیستمی برمیخیزد که مسئول نابرابری علیه کارگران است.

اگر “آزادی زن معیار آزادی جامعه است”، پس چالش سیاسی توسط اعتراض عریان نیز یک امر مهم است. مخالفینی که استدلال میکنند اعتراض عریان جنبش آزادی زن را به عقب برمیگرداند، از جمله آن مدعیانی که خود را فعالین مترقی، چپ و مجرب حقوق زن مى دانند اعتراض برهنه زنان را معادل قباحت و آبروریزی قرار میدهند و نمی توانند اهمیت سیاسی، انقلابی، تابو شکنانه، آزادیبخش و تاثیرات عمیقا انسان سازانه آنرا ببینند.

هرچه برهنگی به ما نزدیک تر باشد ناهنجارتر میشود. برای خیلی از مصری ها عالیه ماجده المهدی کسی قلمداد شد که انقلاب مصر را شرمگین کرد. آمینه السبوعی به این متهم شد که جنبش رهایی زنان تونس را به عقب مى راند. من به این متهم شده ام که جنبش رهایی زن در ایران را به عقب بر میگردانم و فعالین حقوق زنان ایران را به مخاطره می اندازم. هیچ رژیم ارتجاعی محتاج بهانه برای سرکوب و انکار حقوق زنان نیست. این پوچ است که زن ستیزی رژیم اسلامی ایران را گردن آنهائی از ما بیندازیم که مقاومت میکنیم. من همچنین به این متهم شده ام که مایه شرمساری چپ  شده ام که ظاهرا با اتهامات گسترده تر “بی اخلاقی” روبرو خواهد شد که  ناشی از برهنگی من است.

هیچ چیز به اندازه برهنگی، زن ستیزان را از مخفیگاه هایشان بیرون نمی کشد.

این شرم دانستن برهنگی زنان به این معنی است که قواعد معمول تحلیل وقتی که موضوع تجزیه و تحلیل اعتراض سیاسی برهنگی باشد، دیگر صادق نیست. انقلاب اوکراین بخاطر اینکه “سفید” و یا “غربی” است مورد تخطئه  قرار نمی گیرد اما گروه فمن (هر نظری که راجع به آن داشته باشید) اغلب با همین الفاظ مورد تخطئه واقع میشود. شمار نسبتا کم معترضین عریان از جانب مخالفان برجسته میشود، حال آنکه آنچه مهم است نه تعداد به خودی خود بلکه اهمیت و تاثیر آنهاست. خیلی خواستها و اعتراضات تابو شکنانه توسط یک اقلیت، آوانگاردی که ابتدا راه را کوبیده، مطرح شده و سازمان یافته است. همینطور، در مخالفت با اعتراض عریان، منطقه جغرافیایی و نه سیاست مورد تاکید قرار گرفته است. مثلا بین اعتراض عریان عالیه  در مصر و اعتراض او در استکهلم و یا اعتراض ما در ۸ مارس در پاریس تمایزو تقابل قائل شده اند. عملیات اسلامی ها (درهرجا صورت بگیرد) یک تاثیر جهانی دارد، اعتراض عریان هم همینطور است مستقل از اینکه کجا صورت گرفته باشد. اعتراض عریان ما در پاریس در روز جهانی زن بحث های داغی بین ایرانیان از تهران تا لندن برانگیخته است و اسلامی ها در کلکته علیه انتشار عکس های اعتراض پاریس ما در یک روزنامه محلی آشوب براه انداختند.

اگر جنبش اشغال وال استریت میتواند از میدان التحریر فرم و محتوا بگیرد، چرا اعتراض عریان نتواند؟ در واقع پایه مادی اعتراضات، از جمله اعتراض عریان، مشابه است. آنهایی که قادر نیستند اهمیت اعتراض عریان در توجه دادن  به تبعیض ریشه دار علیه زنان را ببینند در وهله اول از دیدن این تبعیض ناتوانند.

حتی در اغلب کشورهای غربی زنان هنوز نمی توانند با بالای تنه عریان، آنطور که مردان میتوانند، در کنار دریا و یا پارکها ظاهر شوند. شیر پستان دادن به بچه در خیلی اماکن عمومی یک تابو محسوب میشود. فیسبوک اجازه نمی دهد نوک سینه زن دیده شود. اوائل امسال فیسبوک صفحه یک موزه فرانسوی را بخاطر انتشار چنین تصویری موقتا تعطیل کرد. تازگی یک سیاستمدار فرانسوی فراخوان به سانسور یک کتاب بچه ها با عنوان “بیایید لخت بشیم” داد که نشان میدهد مردم از همه رقم لباس هایشان را در می آورند با این هدف که ترس های بچه از بدن خودش مرتفع شود. در تظاهرات عریان ۸ مارس با آمينه و عالیه، تعداد زیادی پلیس آوردند که ما را دستگیر کنند و ما را محاصره کردند. در محل بازداشتگاه پلیس همه مشخصات خصوصی ما  و همچنین  شعارهایی که در دست داشتیم و یا روی بدنمان نوشته بودیم، شعارهایی که فریاد زدیم و پرچم هائی که حمل میکردیم را بدقت یادداشت کردند… ما را چند ساعت نگه داشتند و بخاطر تلف کردن وقت پلیس مورد سرزنش قرار دادند. همه اين اهميت جهانشمولى اعتراض عریان را نشان مى دهد.

مخالفینی که به برپایی اعتراض عریان در غرب ایراد میگیرند، خطر واقعی ای که در جاهایی مثل مصر و تونس وجود دارد را نادیده میگیرند. عالیه و آمينه بهمین خاطر مجبور شدند کشورشان را ترک کنند.

به من انتقاد کرده اند که اگر جرئت داری اعتراض ۸ مارس پاریس را در ایران برگزار کن. اگر میتوانستم آنرا در میدان آزادی تهران برگزار میکردم و مثل اعتراض پاریس آن “الله” را از پرچم  جمهورى اسلامى ایران می بريدم و آلت تناسلی ام را جایش میگذاشتم (بقول یکی “پوسی رایت” از نوع ایرانیPussy Riot Iranian Style ). اما این مجازاتش مرگ است. این نوع انتقاد مثل این است  که به مخالفان سیاسی تبعیدی بگویند که یا سکوت کن یا  برو مملکت خودت اعتراض کن، حتی اگر معنی اش مرگ است. این انتقاد اختناقی را که خیلی از ما از آن گریخته ایم و خطر واقعی ای که در هر نوع اعتراض علیه اسلام و اسلام سياسى نهفته است را نادیده میگیرد، خصوصا اگر اعتراض عریان باشد، حتی اگر خارج از خاورمیانه و شمال آفریقا صورت بگیرد.

در ضمن مخالفين اعتراض عریان آنرا “اهانت آمیز” و “ناهنجاری فرهنگی” خوانده اند، اما هر آنچه که تابوها را میشکند و خواهان تغییرات بنیادی است تعصبات موجود را مورد تعرض قرار میدهد و نسبت به زمانه خویش ناهنجار بنظر خواهد رسید.

با اینهمه اینطور نیست که همه احساس اهانت کرده اند. در حالیکه بسیاری اعتراض عریان را محکوم کرده اند، در عوض خیلی ها هستند که با حرارت از آن حمایت میکنند. هیچ فرهنگ و جامعه ای یکدست نیست. آنهایی که اعتراض عریان را “غریبه” و “ناهنجاری فرهنگی” قلمداد میکنند تنها حساسیت ها و ارزش های اسلامی ها را در نظر میگیرند، نه عقايد و احساسات آنهایی را که در مقابل آن ایستاده اند. همانطور که مخالفان اعتراض عریان و موافقین حجاب در غرب وجود دارند، در شرق هم مدافعان اعتراض عریان و مخالفان حجاب وجود دارند. در واقع بیشتر مورد دوم صادق است، چرا که مخالفت وسیع علیه اسلام سياسى و علیه  زن ستیزی مذهبی  بیشتر از جانب کسانی می آید که تحت آن زندگی کرده اند، از آن جان سالم بدر برده و در برابرش مقاومت کرده اند.

فراخوان برای زنان آزاد، برابر و مستقل در همانحال فراخوانی برای ایران، خاورمیانه و شمال آفریقای آزاد است. هیچ جامعه ای نمی تواند بدون آزادی زنان آزاد شود.

وقتی زن بودن یک جرم است، اعتراض عریان یک چالش سیاسی مهم علنی است. این اعتراض رسا و شفاف اعلام میکند: “دیگر بس است! من برهنه خواهم شد، من اعتراض خواهم کرد و شما را تا اعماق وجودتان به چالش خواهم کشید!”

(اصل این مقاله به انگلیسی نوشته شده و اینجا به فارسی برگردانده شده است. ممنون از مصطفى صابر و بهرام سروش براى ترجمه و اديت آن به زبان فارسى.)

I will be nude, I will protest, and I will challenge you to your core!


8 March Nude Protest in Paris. Photo of Amina Sboui, Maryam Namazie and Aliaa Magda Elmahdy

All religions have a disturbing view of the female and her body. Islam is no different.  Given that Islamism – a regressive political movement with state power and political influence in many places – is using Islam as its banner, however, women’s sexuality and bodies are policed and criminalised and misogyny is encouraged and imposed by the state.

In Iran, under Sharia law, for example, a woman’s testimony is worth half that of a man’s, she can’t travel without the permission of her “male guardian”, and there’s segregation based on gender. Certain fields of study and work are closed to women; girls from puberty onwards can be “married”; veiling is compulsory and women who transgress these norms can face imprisonment, flogging, and even stoning to death.

The idealised woman is obedient, properly veiled, submissive, and accepting of her assigned “place” in society. The rest of us are whores, often compared to unwrapped sweets – covered in flies and free for the taking. We are the source of fitnah in society and blamed for every calamity and natural disaster, as well as the disintegration of the family and society, and deserving of punishment in order to maintain national and Islamic values, pride and honour.

You don’t have to look far for evidence of this. Women protesters in Tahrir Square were given virginity tests and routinely blamed for the rape and sexual assault they faced. In Tunisia, Islamists use violence to “correct” the behaviour of women. And in Iran, women are routinely arrested or harassed for acts against chastity and morality.

Islamism’s obsession with women’s bodies and its insistence that women be veiled and hidden from view means that nudity becomes an important form of public resistance. Islamists want us bound in body bags, not seen and not heard. We refuse to comply.

A nude woman is the antithesis of the idealised veiled and submissive woman. Whilst nude protest is not the only way to resist Islamism and the veil, it is a very modern, practical and appropriate way of doing so. It also challenges discrimination against women and a system which profits from the commodification and sexualisation of women’s bodies.

Detractors argue that nude protests play into the hands of sexists by further commodifying the female body. Their erroneous conflation of nudity and obscenity, pornography, vulgarity, and immorality buys into the attitude that female bodies serve only as titillation for the male gaze. They see a nude protestor and cannot see beyond her “tits and ass”.

The idea that the female body is shameful, dishonourable, gross and crude fits within this debased view of women’s bodies. The shocked outrage at nudity reflects the discomfort with the female body rather than any problematic related to nude protest.

There is nothing wrong with nudity in and of itself. That the female body is used for profit, sexualised and commodified does not make the female body obscene just as it does not make breastfeeding in public vulgar.

Commodification relies on an objectified image that is separate from the reality of women’s bodies, minds and lives and which is used to regulate, control and suppress. Whilst Islamists often portray their rule as a prescription for the debasement of women in western societies, their image of women is the ultimate in objectification.  In fact from early on, girls are over-sexualised with the imposition of child veiling. (This viewpoint also sees men as rapists unable to control their urges.)

The actuality and frankness of women’s bodies as a form of protest challenges this negative image of females, turns it on its head and undermines the limits of what is deemed socially acceptable. It’s subversive and threatens the status quo.

This is different from pornography which is widespread in the Middle East and North Africa. In fact, the more overtly religion and the state intertwine, the more chauvinistic the society and the more pervasive and blatant are pornography, sexual assaults, harassment and violence against women.

It’s nudity as protest and outside these socially accepted limits of the woman as either whore or submissive that so enrages.

As Soraya Chemaly writes: “when women refuse to sexualise themselves and use their bodies to challenge powerful interests that profit from that sexualisation, the words we should use aren’t ‘lewd’ and ‘obscene’; they’re ‘threatening’ and ‘destabilizing’. Women who use public nudity for social commentary, art and protest are myth-busting along many dimensions: active, not passive; strong not vulnerable; together, not isolated; public, not private; and, usually, angry, not alluring.  The morality offense is misogyny, not nudity”.

Nude protest makes women visible in the public space and redefines who controls the female body. It’s the reclamation of a tool used for suppression and an insistence that our bodies are our own, not “owned” by anyone, nor the source of honour, shame, national embarrassment…

Reclaiming nudity by women has special meaning under circumstances where women’s bodies have been abused or raped as weapons of war or repression. In Iran, for example, young virgins were raped before execution to prevent them from going to heaven. The Armed Islamic Group (GIA) carried out mass rapes in the 1990s in Algeria as part of its terror campaign. In response, nudity has been used to confront armed and repressive forces from the Indian subcontinent to Africa.

Nude protest is not confined to the west. Some of the most famous examples of nude protest are from elsewhere. Aliaa Magda Elmahdy in Egypt and Amina Sboui in Tunisia are cases in point. In China, supporters of Ai Weiwei have been posing naked after the Chinese government accused the artist of pornography for a series of nude photos. Hundreds of women in Niger Delta staged a topless protest against non-implementation of an existing agreement by Shell. Late last year in Argentina, an estimated 7,000 women, some of whom were topless, stormed a cathedral demanding women’s autonomy. A “bare buttocks” women’s protest took place in Swaziland in 2000 to oppose evictions by the king’s brother. In March last year, a women’s group in Orissa, India staged a semi-nude protest against land acquisition for a proposed steel plant… There have been nude protests in many places for everything from opposition to war to a defence of the environment.

An incidental positive outcome of this form of protest is a more open and relaxed attitude towards nudity but nude protest is a means of political protest that goes beyond the issue of nudity. Nude protest challenges discrimination with important implications for other aspects of women’s lives – much of which have to do with control and suppression. Those who say that there are more important fights for justice other than nudity miss this important fact. A woman’s control over her own body translates into her being considered a real and distinct human being separate from the men who “own” her. This translates into more freedoms such as the freedom to study what she wants, work where she wants, visit friends and family when she wants, travel without permission, mix freely with members of the opposite sex, have the right to divorce and child custody, marry whom she wants, choose to be an atheist if she wants, have sex when she wants, and refuse sex when she wants, as well as to have the right to food, clothing and healthcare irrespective of how she is perceived by her male guardian or the society.  In a society where women have ownership of their own bodies, everything from veiling to Female Genital Mutilation, stonings and honour killings become impermissible.

Nude protest aids in the fight for women’s liberation in one of the key battlefields – her body. Whilst women’s oppression is fundamentally a product of the economic and social system, which benefits from the commodification and objectification of women as well as sexual division in the production process, it is also the product of religious values and chauvinistic traditions and beliefs. Nude protest challenges the status quo.

Those who say nude protest is not the task of Communists and the Left have no clue about the role and responsibility of the Left. Class struggle does not take place in factories alone. Workers also include women with a myriad of problems many related to the control and suppression of their bodies. Women’s inequality springs from the same system that is responsible for workers’ inequality.

If the measure of a society’s freedom is based on women’s freedom, then nudity’s political challenge is an important one. Detractors who argue that nude protest pushes the women’s liberation movement backwards, including those who consider themselves progressive, Left and “veteran” women’s rights campaigners, equate women’s nudity with obscenity and indignity and cannot see its political, revolutionary, taboo-breaking, liberating and deeply humanising effects.

And the closer the nudity, the more uncomfortable. For many Egyptians, Aliaa Magda Elmahdy was said to embarrass the Egyptian revolution. Amina Sboui was blamed for pushing back the Tunisian women’s liberation movement. I have been accused of pushing back the women’s liberation movement in Iran and putting women’s rights campaigners in Iran at risk. No repressive regime needs excuses to suppress and deny the rights of women. It is absurd to blame the Islamic regime of Iran’s misogyny on those of us who resist. I have also been accused of embarrassing the Left which will apparently face further accusations of “immorality” as a result of my nudity.

Nothing brings out the misogynists from their hiding places like nudity.

This discomfort means that the same rules don’t apply when it comes to an analysis of nude political protest. The Ukrainian revolution is not denigrated for being “white” and “western” but FEMEN (whatever your opinion on the group) is often referred to in this way.  The relatively small numbers of nude protestors are highlighted when what matters are not numbers per se but significance and effect. Many taboo-breaking protests and demands were raised and organised by a minority, an avant-garde who first led the way. Also, geographical location not politics is stressed when it comes to nude protest. Distinctions are made, for example, between Aliaa’s nude protest in Egypt versus her actions in Stockholm and our 8 March nude protest in Paris. The actions of Islamists have a global impact and so does nude protest irrespective of where it takes place. Our nude protest on 8 March in Paris has been hotly debated amongst Iranians from Tehran to London and Islamists have rioted in Kalkata when photos of our protest were published in a local paper.

If Occupy Wall Street can take the form and content of Tahrir Square, why not nude protest? In fact, the material bases of the protests, including nudity, are similar. Those who fail to see the importance of nude protests addressing deep-rooted discrimination against women don’t see the deep-seated discrimination in the first place.

Even in a majority of western countries, women still cannot appear topless in beaches or parks as can men. Breastfeeding in many public places is considered taboo. Facebook doesn’t allow nipples to be seen. Earlier this year, Facebook temporarily shut down a French museum’s page after it uploaded one such image. Recently, a French politician called for censoring a children’s book “Everybody Get Naked” , which shows people from all walks of life taking off their clothes in an aim to calm children’s fears about their own bodies. At our 8 march nude protest with Amina Sboui and Aliaa Magda Elmahdy we were kettled in, with a large number of police brought to arrest us. We were shouted at, grabbed, and arrested. At the station, the police wrote down all our personal details as well as the slogans we had on our bodies, what we chanted, and what flags we carried… We were held for several hours and chastised for wasting police time. This gives nude protest universal significance.

Detractors who criticise nude protests taking place in the west ignore the real risks involved for those who do it in places like Egypt or Tunisia. Aliaa Magda Elmahdy and Amina Sboui were forced to leave their countries because of it.

Critics have dared me to hold my 8 March Paris protest in Iran. If I could, I would do it in Tehran’s Azadi Square – and like in Paris cut out the “Allah” from the Islamic regime of Iran’s flag and put my vulva in its place (pussy riot, Iranian style according to one) but that would mean a death sentence. This type of criticism is akin to telling exiled political opponents that they must either remain silent or dissent in their countries of origin even if means death. It ignores the repression that many of us have fled from and the real risks involved with any form of protest against Islamism, especially nude protest, even when it is done outside of the Middle East and North Africa.

Opponents have called our nude protest “offensive” and “culturally inappropriate” but anything that breaks taboos and demands fundamental change will offend existing sensibilities and will be deemed inappropriate for its time.

Even so, not everyone is offended. Whilst there are many who condemn it, there are also many who vehemently support it. No culture or society is homogeneous. Those who consider nude protest as “foreign” and “culturally inappropriate” are only considering Islamism’s sensibilities and values, not that of the many who resist. In the same way that there are opponents of nude protest and supporters of the veil in the west, there are also supporters of nude protest and opponents of the veil in the east. In fact more so because there is no greater opposition against Islamism and religious misogyny than from those who have lived under, survived and resisted it.

The call for free, equal and autonomous women is also a call for a free Iran, Middle East and North Africa. No society can be free without women being free.

When it is a crime to be a woman, nude protest is an important public political challenge. It says loud and clear: “Enough! No More”! “I will be nude, I will protest, and I will challenge you to your very core!

The above is being published in the March 2014 issue of Fitnah’s Unveiled.

Nude protest for Intl Women’s Day

Today, 8 March, International Women’s Day, Amina Sboui, Aliaa Magda Elmahdy, Solmaz Vakilpour, Safia Lebdi, Meriam Russel and myself protested nude in support of women’s rights in the Middle East and North Africa at the Louvre in Paris.

I didn’t want to just hold the Islamic regime of Iran’s flag so I cut out the Allah in the centre of the flag and let it show my vagina instead. Much better, don’t you think?

Below are some photos, video coverage and links. We were arrested when 100 police converged on the area and took us away. We were released after several hours. I managed to catch my Eurostar train 1 minute before it took off with the help of Waleed Al Husseini wearing “Free the Nipple” t-shirt Amina gave us each.

Long live International Women’s Day…

8 marchamina


[Read more…]

In defence of nude protest: freedom is my culture

600286_500584530000840_728079130_nNews Flash: 15 April 2013: There are reports that Amina has escaped from her detention but is still not fully safe or free. We await the day she is free and safe – hopefully soon. More information here.

13 April 2013: Today, FEMEN activists stormed a conference at which Tunisian president Marzouki was speaking at in Paris shouting “Free Amina”. They also chanted: “Who killed Chokri Belaid?” We continue to demand the freedom and safety of 19 year old Tunisian FEMEN activist Amina who is being detained by her family after receiving death threats for posting a topless photo of herself. Below is my response to criticism of topless activism in support of Amina:


The International day to defend 19 year old Tunisian FEMEN activist Amina was not “racism”, “colonialism”, or “cultural imperialism” as some have said.

It was just good old fashioned human solidarity – across borders and boundaries (many of them constructed).

Those who say otherwise have bought into the culturally-relativist notion that societies in the Middle East and North Africa (and even the “Muslim community” in the west) are “Islamic” and “conservative”.

Whilst those in power determine the dominant culture, there is no one homogeneous culture anywhere.

Those who consider nude protest as “foreign” and “culturally inappropriate” are only considering Islamism’s sensibilities and values, not that of the many who resist.

Clearly, in the same way that there are opponents of nude protest and supporters of the veil in the “west”, there are also supporters of nude protest and opponents of the veil in the “east”.

This shouldn’t be surprising. A large young population in many countries of the Middle East and North Africa brings with it challenges to the status quo as does the recent women-led revolutions and the backlash against Islamism. When one is faced with an Islamic movement that considers you to be worth half of a man and demands that you be bound, gagged, veiled, and segregated, then nudity becomes an important form of resistance and dissent as well as solidarity. Islamists want us covered up, hidden, and not seen and not heard; we refuse to comply.

Those who claim outrage at our nudity on behalf of all “Muslim women” are merely attempting to conflate Islamist with “Muslim” (who comprise of innumerable people with countless characteristics). They do it so that Islamism can feign representation, restrict dissent, and prescribe the limits of “acceptable” expression.

But no one speaks for everyone.

Amina speaks for me and us, and for a new women’s liberation movement that is confronting misogyny head on. It’s a movement where nudity is seen to be an important challenge to the veil and Islamism.  And “Islamic feminists” speak for their movement; for the abomination that is Sharia law, gender apartheid, and the veil. They are deafeningly silent on the death fatwa against Amina and countless others. And they are more concerned with defending Islamism and Islam, than defending women’s rights and equality. One such critic of the nude protests, Shohana Khan, who is described as a “London based freelance writer” in the Huffington Post, is in fact the deputy media representative of Hizb ut Tahrir, a far-Right Islamist organisation.  Another “journalist”, Yvonne Ridley, has worked for Press TV, the propaganda arm of the Islamic regime of Iran and is a patron of an Islamist-front organisation called Cage Prisoners.

The nude protest in support of Amina has nothing to do with “cultural imperialists” patronisingly “rescuing Muslim women” anymore than the fight for women’s suffrage was a rescue attempt and a form of cultural imperialism (after all the idea was “foreign” to begin with).

Only those who see their rights and lives as separate and different from those deemed “other” and who have bought into (or are selling) Islamism’s narrative can see solidarity and the demand for equality in this warped way. [Read more…]